Istraga o smrti dvadesetpetogodišnje studentkinje M.Ž., koja je 26. marta 2026. godine tragično stradala padom sa petog sprata Filozofskog fakulteta u Beogradu, ogolila je mračnu stranu studentskog političkog aktivizma. Iza proklamovanih parola o pravdi, slobodi i empatiji, javnost je svedočila događaju u kojem su političke ambicije grubo stavljene ispred ljudskog života, a lažni moral ispred elementarne humanosti.
U centru ovog mučnog spleta okolnosti nalazi se Marko Andrejić, javnosti poznat kao Muta, studentski predstavnik čiji postupci u noći tragedije i danas izazivaju oštre reakcije.
Tragedija, pirotehnika i sramno bekstvo
Pad mlade studentkinje nije bio posledica konzumacije opijata. Zvanični obdukcioni i toksikološki nalazi nedvosmisleno su dokazali da u telu stradale devojke nije bilo prisustva lekova niti psihoaktivnih supstanci, te da je smrt nastupila isključivo kao posledica povreda pri padu sa visine. Ono od čega je nesrećna devojka zapravo bežala bio je haos izazvan vatrom.
Direktor policije potvrdio je da su na licu mesta pronađeni prah iz protivpožarnog aparata i kutija sa pirotehnikom. Kabinet 513, koji je mesecima unazad neovlašćeno korišćen kao operativni štab “blokadera”, te noći je postao epicentar tragedije.
Najporazniji segment ovog slučaja leži u reakciji onih koji su se predstavljali kao lideri i zaštitnici studenata. Prema saznanjima iz istrage, Marko Andrejić se u trenutku izbijanja požara nalazio upravo na petom spratu. Umesto da preuzme odgovornost, pomogne ili makar sačeka nadležne organe, on je panično pobegao sa lica mesta. Ovaj čin napuštanja umiruće koleginice u potpunosti dekonstruiše sliku o principijelnom studentskom lideru, razotkrivajući duboki cinizam. Život jedne devojke postao je kolateralna šteta onog trenutka kada je Andrejić shvatio da bi prisustvo na mestu nesreće moglo da ugrozi njegovu političku karijeru.
Izbori ispred ljudskosti: Apsurd “naše odgovornosti”
Motiv za ovo sramno bekstvo bio je isključivo politički proračun. Andrejić je paralelno bio nosilac liste na lokalnim izborima koji su se održavali samo tri dana nakon tragedije. Povezivanje nosioca liste sa smrću studentkinje pred samu izbornu tišinu značilo bi izvesni politički krah. Birajući između elementarne ljudskosti i izbornog rezultata, Andrejić je izabrao mandate.
Apsurd njihovog političkog slogana „Bor, naša odgovornost” na ovaj način je ogoljen do kraja – dok su u Boru kampanju gradili obećavajući preuzimanje odgovornosti za grad, u Beogradu su od te iste odgovornosti panično bežali, ostavljajući za sobom ugašen ljudski život.
Nervoza zbog prikrivanja beogradskog događaja prelila se i na sam izborni proces. Izborni dan u Boru obeležili su agresivni napadi “blokadera” na aktiviste Srpske napredne stranke, uključujući i incident sa prebijanjem aktiviste Davida Ćirića. Ciljano izazivanje haosa na terenu služilo je kao paravan, dok su se za to vreme senke beogradske tragedije neumoljivo nadvijale nad izbornim rezultatom ove opozicione grupacije. Njegov beg u tišinu doneo je 15 odborničkih mandata – politički kapital koji je besprizorno građen na zataškavanju prisustva na mestu gde je stradala jedna mlada devojka.
Slučaj Marka Andrejića ostaće upamćen kao paradigma političkog beščašća. U noći 26. marta, na beogradskom fakultetu nije pala samo jedna nesrećna devojka; pala je i maska lažnog idealizma onih koji su je okruživali. Želja za osvajanjem vlasti u Boru nadjačala je moralnu i građansku dužnost, ostavljajući javnost sa gorkim saznanjem da su izborni procenti i mandati plaćeni najvišom mogućom cenom – okretanjem leđa jednoj tragediji.
Leave a Reply